HOME

NOSTABAI

EEN NIEUWSBRIEF UIT CURAÇAO

leuk voor later...de vakantie van 2016

Luck verveelt zich een beetje…

 

Drie en een halve week gewandeld, gedanst en ongegeneerd gebedeld. Gouwe Tijden waren het. Al die aandacht.

 

Juriaan en Kathleen waren weer even op het nest. Een vakantie op Curaçao, het zonnige eiland uit je pubertijd. Waar je de weg weet, de geuren en de smaken herkend. En waar je toch een groot gedeelte van je zelf achterliet. En weer terug vond.

 

Het wagenpark paste zich direct aan. We doen geen moer! En we laten zeker die Juriaan niet in ons rond rijden. De Volvo begaf het op de tweede dag en de Renault…ach de Renault.

 

Op weg naar de eerste baai haalde we net de snek van Willibrordus. Je kan een slechtere plek verzinnen. Geen dynamo, geen dynamiek. Jur toch even achter het stuur, weliswaar boven op de sleepauto. Op weg naar onze onvolprezen Volvo monteur Hans. Deze re-animeert hem wel weer. De Hanzen kunnen maar geen afscheid nemen van de oude Heer.

 

Na aflevering wilde de wegenwachter ons wel even een lift geven naar een parkeerterrein vol huurlingen. Zonder Volvo, in de open lucht kregen we de eerste echte regenbui van 2016 over ons heen.

 

Welkom, Jur… Alsnog op weg naar de baai, met een Kia, notabene. Kijk, dit maakt geschiedenis. In tegenstelling tot dat vegeteren op een strandje. Hoewel…Karakter was een ontdekking. Onbegrijpelijk dat Karin dat altijd maar voor mij verborgen heeft gehouden.

 

Dan toch die Française maar…Ze deed toch al zo weinig, zogenaamd wachten op een onderdeeltje. Kathleen smokkelde het remding het eiland op en, daar is hij weer, Hans schroefde het er wel even in. Geen punt.

 

Maar de Française heeft nukken. Deed al te lang het hoogst noodzakelijke en was niet van plan al het werk nu alleen te doen. Zeker geen Grand Tour.

 

Opnieuw een huurling. Zonder morren bracht deze ons naar Westpunt voor een weekeindje luxe rond de verjaardag van Karin. Je wordt per slot van rekening maar tig keer 18. Zwembad, ontbijtje, diner en het mooiste uitzicht van Curacao. Hoewel de concurrentie moordend is.  Het was heerlijk rustig, hoewel pa snurkt en verbannen werd naar de badkamer.

 

Wat? Karin had last van een oor. Zwemoor. Sorry,  Zwem Oor. In Barber vonden we het juiste medicijn. Zo goed dat ze nog deze vakantie ging duiken. Na een jaar of 6…ze moet ongeveer 18 geweest zijn.

 

Luck wil weer eens gaan wandelen. OK… op naar de Jorisbaai. Kan Hans even rustig een jaarverslag verzinnen. Een mooie haastklus er zo even tussendoor. Of we ook even een naam / logo voor een fastfood restaurant met pretentie willen verzinnen.Vooruit.  Jur de naam, Hans het logo en Karin overzag. De kleine zelfstandige gaat niet op vakantie. Hij is de vakantie van de ander.

 

Oh, wat hebben we het toch slecht. Liggen we alweer op een luxe resort aan het strand. Hier zouden we aan kunnen wennen. En maar kletsen…over van alles. De wereld heeft Jur beloofd nog even te wachten op zijn doorbraak. De vacature is nog steeds open maar Juriaan wilt zich terdege voorbereiden. Kathleen tekent en hoort het gelaten aan. De dynamiek tussen deze twee blijft fascinerend. Maar Jur is dan ook 17, maar 1 jaar jonger dan zijn moeder, dus. En Kathleen is 32, ongeveer de leeftijd van haar vader. Dat scheelt nogal.

 

Onderwijl of intussen componeerde Juriaan een Curaçao Symphony. Op de computer van Karin en filmde een clipje op een fototoestelletje van niks. De schets imponeerde. We kunnen niet wachten op de release.

Voorlopig hebben wij hier het origineel. (behoorlijk jaren 80, deze constatering).

 

Kathleen waren we af en toe even kwijt. Zij liep zo het leven van een jaar geleden in. Op zoek naar de ware ik met enkele vrienden die of gebleven waren of ook even terug zijn. Het leek wel gisteren: Kathleen weer even afleveren bij de Starbucks. Maar een heel leven voltrok zich ondertussen in Breda. Tijd is kneedbaar.

 

Begonnen we er net weer goed in te worden, is het alweer voorbij.